sobota, 4 lipca 2015

Kuratorki wesołości (NSK 2015)

Dziś dzień pokazu efektów warsztatów realizowanych w ramach projektu Wesołkowie.
Stacja Szamocin zaprasza!


Tymczasem pora przedstawić ostatnie kuratorki tej edycji.




Natalia Gorzelańczyk - pani dyrektor tegorocznej edycji. Studentka wiedzy o teatrze na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu realizuje specjalizację Interdyscyplinarne Projekty Kuratorskie. Od 2008r współpracuje przy wielu projektach organizowanych przez Stowarzyszenie Edukacyjno-Teatralne Stacja Szamocin. W 2014 koordynatorka projektu Lepiej tam nie idź. Zmiany powstałego w ramach trzyletniego projektu Wielkopolska:Rewolucje, organizowanego przez Departament Kultury Urzędu Marszałkowskiego w Poznaniu. Asystentka do spraw produkcji i promocji spektaklu Upadły anioły w reżyserii Iwony Pasińskiej. Zajmowała się PR i promocją podczas organizacji Międzynarodowej Interdyscyplinarnej Konferencji Naukowej Nowy Cyrk i Sztuka w Przestrzeni Publicznej, która odbywała się w lipcu 2014 roku w Lublinie. Współproducentka spektaklu Nowo Cyrkowego Pitagoras Uni.



Ola Małecka - interesuje się teatrem i ludowym dziedzictwem kulturowym, w tym roku współorganizuje Trzeci Tabor Wielkopolski, lubi spotykać się z przyjaciółmi, łazikować po Poznaniu, podróżować po świecie i poznawać ludzi z najróżniejszymi pasjami, śpiewać, tańczyć i ciekawić się ciekawostkami. Uśmiecha się nadzwyczaj często.



Marta Paczka - fabrycznie z Gdyni, patriotka lokalna, dlatego w Poznaniu najbardziej brakuje jej morza w pakiecie z gdyńskim Teatrem Muzycznym im. Baduszkowej. Studentka u kresu drogi licencjatowej, zapalona fanka ambitnego polskiego musicalu – szczególnie twórczości Wojciecha Kościelniaka. Lubi pracę z dziećmi, jako stworzeniami ze świeżym spojrzeniem, niezwykle zainteresowanymi światem. Pierwszorzędna miłośniczka pomidorów rodzaju każdego i herbaty. Mieszka ze świnią morską, Luną, choć kiedy osiądzie gdzieś i kiedyś na stałe, to na pewno będzie mieć kota.

wtorek, 30 czerwca 2015

Wesoły akord na zakończenie





Ostatni projekt tegorocznej edycji NSK, Wesołkowie, rozhula Stację Szamocin już jutro!
W ramach projektu odbędą się trzydniowe warsztaty nowocyrkowe dla dzieci i młodzieży z Szamocina i okolic. Inspiracją do jego powstania byli Wesołkowie, czyli wędrowne grupy zabawiające publiczność pokazami z elementami cyrkowymi w średniowiecznej Europie. Czerpiąc z tej tradycji, przeobrażonej w formułę Nowego Cyrku, chcemy wprowadzić ją na „Stację Szamocin”, na której od kilkunastu lat działa lalkarka Luba Zarembińska. Do współpracy zaprosiłyśmy Jacka Timingeriu – młodego reżysera teatru lalek, przedmiotu, oraz Nowego Cyrku. Na pokaz finałowy kończący warsztaty zapraszamy 4 lipca 2015 roku o godzinie 17.00 na Stacji Szamocin (ul. Dworcowa 17A) w Szamocinie.
Wydarzenie polecają kuratorki: Natalia Gorzelańczyk, Aleksandra Małecka, Marta Paczka.

A teraz kilka słów o naszych artystach.

Jacek Timingeriu – związany z Ośrodkiem Praktyk TeatralnychGardzienice”. Brał udział w spektaklach w reżyserii Włodzimierza Staniewskiego „Metamorfozy”, „Elektra”, „Ifigenia w A.” oraz wyreżyserował spektakl dyplomowy X Akademii Praktyk Teatralnych „Supermarket i Narodowe Voodoo”.
Jako performer, instruktor oraz twórca przedstawień zajmuje się nowym cyrkiem i teatrem ulicznym w ramach różnych grup czy wydarzeń kulturalnych (stowarzyszenie „Przestrzeń”, stowarzyszenie „Kejos the-at-er”, Międzynarodowy Festiwal Teatrów Ulicznych „Busker Bus”, „Carnival Sztuk – Mistrzów”, „European Juggling Convention Lublin 2012”).
Od wielu lat pracuje z dziećmi i młodzieżą w ramach różnych przedsięwzięć kulturalnych. Uczestniczył między innymi w trzech edycjach „Brave Kids”, w Festiwalu Młodzieży Bez Granic w Różanymstoku i wielu innych. Współtwórca i członek rodzinnego zespołu muzycznego „Kapela Timingeriu” (akordeon, śpiew). Absolwent Etnologii i Antropologii Kultury na Uniwersytecie Wrocławskim oraz reżyserii w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie Filii we Wrocławiu. Stypendysta ministra Edukacji Narodowej. Zdobywca nagrody dla twórcy spektaklu „Władca Skarpetek” z Teatru Lalki i Aktora w Wałbrzychu w ramach Ogólnopolskiego Konkursu Na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej 2014.

Luba Zarembińska – ukończyła studia wyższe na Wydziale Reżyserii Teatru Lalek Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, po czym zajmowała się organizacją przedstawień lalkowych w różnych teatrach. Była też zatrudniona w Szamocińskim Ośrodku Kultury oraz w Pilskim Domu Kultury (jako instruktor teatralny i jego dyrektor). W 1996 zorganizowała na nieczynnej stacji kolejowej Ośrodek "Stacja Szamocin", miejsce wystaw artystycznych, organizacji imprez i realizacji projektów kulturalnych. W 1997 z jej inicjatywy rozpoczął stałą działalność Teatr Stacja, którego zespół tworzą amatorscy aktorzy pochodzący z okolic Szamocina. W 1998 zrealizowane przez ten teatr przedstawienie Spowiedź w drewnie otrzymało I nagrodę w Ogólnopolskim Konkursie na wystawienie polskiej sztuki współczesnej organizowanym przez ZASP oraz resort kultury i sztuki. Również w 1997 powołała Społeczne Stowarzyszenie Edukacyjno-Teatralne Stacja Szamocin, którego została prezesem, a które zajęło się organizacją działalności społecznej, edukacyjnej i teatralnej ośrodka. Za prowadzone projekty artystyczne i społeczne wyróżniona m. in. nagrodami ministra kultury, a w 1998 nominowana do Paszportów "Polityki". W 2011 prezydent Bronisław Komorowski odznaczył ją Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

ZAPRASZAMY!

niedziela, 21 czerwca 2015

Jak Wam minęło MIJANIE?


Wczoraj zakończył się ostatni z poznańskich i przedostatni ze wszystkich projektów tegorocznej edycji Nowej Siły Kuratorskiej. MIJANIE – bo o wydarzeniach spod tego szyldu jest mowa – zaprosiło chętnych do odkrywania kultury w różnych jej wymiarach.
Zdziwili się ci uczestnicy warsztatów prowadzonych przez Artura Pałygę, którzy myśleli, że raz na zawsze zapiszą się w historii literatury. Pozostawiliśmy przechodniów bezrefleksyjnie spacerujących po mieście z wyrazem zdumienia na twarzy po przejeździe Wehikułu (Bez)czasu Sambora Dudzińskiego. Wreszcie – oniemieli po spektaklu Janka Turkowskiego Margarete widzowie, którzy nie spodziewali się nigdy poczuć w teatrze jak w domu. Mamy nadzieję, że udało się naszym artystom – i po trosze nam – uświadomić szerszej publiczności, że doświadczanie, w tym także sztuki, nie jest braniem udziału w czymś raz na zawsze ustanowionym, a raczej polega właśnie na nieustannym wytracaniu, przemijaniu pewnej świadomości i zapełnianiu pustki po niej nową. Arturze, Samborze, Janku, dziękujemy!


Jesteśmy wdzięczni za wszelką udzieloną nam pomoc – władzom Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydziału Filologii Polskiej i Klasycznej oraz Katery Dramatu, Teatru i Widowisk, a także Urzędowi Marszałkowskiemu, z których dotacji pokryliśmy koszty związane z realizacją projektu. Nie udałoby się to także bez tych wszystkich, którzy pomogli nam za pośrednictwem portalu wspieramkulture.pl. Dziękujemy Teatrowi Polskiemu za udostępnienie sali na warsztaty, Nowej Gazowni i Czapski Art Foundation oraz Centrum Sztuki Dziecka za wszelkie wsparcie przy organizacji plenerowej akcji Dźwiękowiązałka oraz Panu Profesorowi Grzegorzowi Ziółkowskiemu za udostępnienie Sali Teatralnej na potrzeby spektaklu Margarete.


Dziękujemy najserdeczniej i Wam, drodzy Odbiorcy, za udział w naszych propozycjach. Uczestnicząc w naszym projekcie przedstawiliście się jako ludzi żądni wiedzy – teraz czas na nas. Przypominamy raz jeszcze, z kim mieliście do czynienia i przedstawimy się Wam my – kuratorki – po raz pierwszy.




Sambor Dudziński – aktor teatralny, wokalista i kompozytor, multiinstrumentalista, z zawodu aktor-lalkarz. Obecnie realizuje własne projekty na scenach teatralnych i muzycznych. Laureat wielu nagród za rolę Jima Morrisona i współtworzenie muzyki w spektaklu Morrison/Śmiercisyn (XXVI Ogólnopolski Festiwal Teatrów Lalek, Opole 2013; XXII Festiwal Prapremier, Bydgoszcz 2013; ZŁOTA MASKA 2013). Podczas Przeglądu Piosenki Aktorskiej w 2014 r. otrzymał prestiżowe wyróżnienia: Dyplom Mistrzowski i statuetkę Tukana, przyznawane przez Kapitułę Nagrody im. Aleksandra Bardiniego za całokształt twórczości, ze szczególnym uwzględnieniem spektaklu Król Dawid Live!.


Artur Pałyga – dramatopisarz, dramaturg, reportażysta. Laureat konkursu dramaturgicznego Metafory Rzeczywistości organizowanego przez Teatr Polski w Poznaniu (2009) roku oraz Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej (2013), autor książki „Kołchoz imienia Adama Mickiewicza. Reportaże z Białorusi”. Pracował jako konsultant programowy w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej oraz dramaturg w Teatrze Polskim w Bydgoszczy. Obecnie pracuje w Teatrze Śląskim w Katowicach. Animator Teatru Tekstu im. Teodora Sixta przy Teatrze Polskim w Bielsku-Białej oraz moderator wielu warsztatów dramatopisarskich, m.in. SPAM-u w ramach Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych R@Port w Gdyni oraz Pracowni Podejrzanych Praktyk Teatralnych zorganizowanej przy Teatrze Powszechnym w Warszawie (we współpracy z Małgorzatą Sikorską-Miszczuk) . Felietonista portalu e-teatr.pl, czasopisma „Przyjaciel Pies” oraz bloger.



Janek Turkowski – menedżer kultury, reżyser, twórca autorskich projektów teatralnych, koordynator kontaktów zagranicznych Ośrodka Teatralnego Kana, członek Komisji Artystycznej Przeglądu Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT. Pracuje w Ośrodku Teatralnym Kana od 2000 roku. Jego spektakl Margarete prezentowany był na wielu zagranicznych festiwalach m.in. w Wielkiej Brytanii na Norfolk & Norwich Festival, Kanadzie na SummerWorks Performance Festival, Progress Festival, Rhubarb Festival, Irlandii na Dublin Theatre Festival, Belgii na Festivaaalllala, Holandii na Festival Noorderzon, Niemczech na Festival MIKRO MAKRO czy w Austrii na Festival UNDERGROUND CITY XXI Lab Factory.


Kuratorki:





Joanna Grześkowiak – poznanianka, absolwentka kulturoznawstwa i potencjalna teatrolożka. Na co dzień pracuje w Ministerstwie Głupich Kroków, bo lubi błądzić i odnajdywać drogę do celu. W teatrze często powtarza pod nosem magiczne zdanie: „Jakoś to przeżyję”. W kwestii warzyw kieruje się żelazną logiką: czekolada jest zrobiona z kakaowca. Kakaowiec to drzewo. Drzewo to roślina, a więc czekolada liczy się jako sałatka.



Agnieszka Misiewicz – miłośniczka teatru formy (bo ten potrafi ją ciągle zaskakiwać), choć i tak najwięcej czasu, z powodów zawodowych, spędza w operze. Wnioskopisarka, organizatorka najróżniejszych działań okołoteatralnych, współpracowniczka wielu festiwali i instytucji kultury. Zafascynowana performatywnym wymiarem języka migowego, małymi kroczkami wprowadza go do świata teatru. Trochę Matka Teresa, trochę Joanna d’Arc.


Joanna Żabnicka – poetka o ambicjach dramatopisarskich, adeptka Pracowni Podejrzanych Praktyk Teatralnych przy Teatrze Powszechnym w Warszawie. Wkrótce ukaże się jej debiutancki tomik „Ogrodnicy z Marly” wydany nakładem WBPiCAK w Poznaniu. Lubi zmyślać, narzekać i śmiać się do rozpuku. Zodiakalnie jest stworzeniem kawo-, kawiarnio- i wzruszeniolubnym.

niedziela, 14 czerwca 2015

Żądni wszystkiego

Za nami kolejny projekt Nowej Siły Kuratorskiej. W ramach projektu NieNasycenie mającego miejsce w Kościańskim Ośrodku Kultury powstała chwilowa – choć znacząca i w tym skromnym wymiarze – platforma wymiany doświadczeń. Przebieg warsztatów migania piosenek prowadzonych przez Agnieszkę Misiewicz, dyplomowaną nauczycielkę języka migowego, podobnie jak i efekt pracy wszystkich chętnych będzie można zobaczyć już we wtorek na stronie studenckiej telewizji Kontra: http://www.kontra.poznan.pl/tag/telewizja-studencka/.
Tymczasem pozwólcie, że przedstawimy najpierw artystkę napędzającą całe migowe przedsięwzięcie, Agnieszkę Misiewicz, oraz kuratorów projektu NieNasycenie.

Agnieszka Misiewicz - członkini Towarzystwa Tłumaczy i Wykładowców Języka Migowego GEST oraz zespołu Migaj.eu, organizatorka pierwszego koncertu migowego w Europie. Prywatnie uwielbia ludzi i zwierzęta, przepada za Wrocławiem i teatrem formy, nic nie smakuje jej tak jak kawa i cannoli.


kuratorzy:
Aldona Bartkowiak – jej pasjami są: oczywiście teatr, muzyka i podróże, interesuje się również organizowaniem imprez, w przyszłości chciałaby założyć firmę. Lubi wszystkie kolory i oglądać różne kabarety. Jej ulubionymi owocami są truskawki. Realizowała praktyki w czasie projektu Wielkopolska: Rewolucje, oprócz tego pomagała w czasie festiwalu Maski w Poznaniu.


Michał Gondek – typowy zodiakalny byk. Bliskie są mu słowa, że świat jest teatrem, a ludzie aktorami. Lubi oddawać się fantazjowaniu, skąd czerpie motywację do działania. Ceni sobie życie towarzyskie. Nawet gdyby wierzył w św. Mikołaja, chciałby gwiazdorzyć bardziej niż on.


Klaudia Staśkowska – jest kuratorką jednego z projektów festiwalu Nowa Siła Kuratorska, o nazwie Nienasycenie. Przez 4 lata była związana z bydgoskim Studium Teatralnym Siódemka, starając się pozostawać w kontakcie z wszelkimi działalnościami w przestrzeni sztuki, do 2011 roku przede wszystkim w zasięgu Województwa Kujawsko-Pomorskiego. W 2011 roku zmieniła miejsce zamieszkania i w ten sposób związała się z Poznaniem gdzie studiuje, pracuje i stara się realizować swoje pomysły. Albo nie śpi, bo nie chce tracić czasu, albo śpi za długo. Za najwdzięczniejsze warzywo uważa cieciorkę.

czwartek, 11 czerwca 2015

NSK przedstawia: Miła Starsza Pani, czyli pięciu mężczyzn


Zespół Miła Starsza Pani powstał w weekend majowy 2014 roku w Poznaniu. Pierwotnie trzyosobowy skład powiększył się o kolejnych dwóch członków. Obecnie zespół tworzą:
Przemek – wokal, gitara klasyczna,
Paweł – ukulele, trąbka,
Kuba – cajon, perkusja,
Grzegorz – gitara basowa,
Piotr – trąbka, chórki.
Jako zespół wykonują wyłącznie własne utwory. Opowiadają one o uczuciach, ludziach, miejscach, sytuacjach dziejących się dookoła. Często są to własne przeżycia i doświadczenia.
Na swoim koncie mają już ponad 70 koncertów. Grali m.in. w Gdyni, Sopocie, Warszawie, Lesznie, Czempiniu, Jarocinie, Wrocławiu no i w Poznaniu gdzie co rusz można ich gdzieś spotkać czy też usłyszeć.
Ich pełne dystansu do świata i siebie samych teksty, żywiołowa melodyjna muzyka oraz pozytywna energia przyciąga coraz większe rzesze słuchaczy pragnących odetchnąć od zabieganego świata i dobrze się pobawić. Piosenki Miłej Starszej Pani, na długo zapadają słuchaczom w głowach i wypełniają energią, dzięki swoim pozytywnym przesłaniom.
Zespół zdobył I miejsce na Happy End - finale przeglądu kapel studenckich Studenckie Poniedziałki, podczas Festiwalu Twórczości Studenckiej Studencka Wiosna organizowanych przez NZS Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (17.04.2015).

Zapraszamy na kanał na facebooku oraz youtube'ie zespołu, gdzie można znaleźć nagrania studyjne i live:
https://www.facebook.com/milastarszapaniband

https://www.youtube.com/watch?v=8Df_8NlMGJE
https://www.youtube.com/watch?v=tccijHmMex0
https://www.youtube.com/watch?v=VGsWh8VMQ5U

środa, 10 czerwca 2015

Pij z kulturą

Kochani, chcielibyśmy przedstawić specjalnie przygotowany i wyśmienity drink Kuratorka, który od jakiegoś już czasu jest do nabycia w naszym klubie festiwalowym – pubie Nowa Czytelnia przy ul. Św. Marcin 69. Połączenie wódki, soku ananasowego i blue curacao to propozycja nie do odrzucenia dla wszystkich sympatyków Nowej Siły Kuratorskiej – i nie tylko! Drink kosztuje 13 zł, z czego 3 zł przekazane jest na dofinansowanie naszej działalności. Pomożecie? Chcecie spróbować? Zapraszamy do pubu Nowa Czytelnia!


Przy okazji zapraszamy wszystkich na finisaż wystawy komiksów powstałych w ramach projektu Re:animacja, re:patriant 21.06.2015 o 20:00 w naszym klubie. Oprócz okazji do rozmów i podziwiania talentów rysowniczych będzie okazja do wyśmienitej zabawy – specjalnie dla NSK zagra poznański zespół Miła Starsza Pani!

Zachęcamy już teraz do zapoznania się z ich twórczością:
https://www.youtube.com/watch?v=8Df_8NlMGJE
https://www.youtube.com/watch?v=tccijHmMex0
https://www.youtube.com/watch?v=VGsWh8VMQ5U

wtorek, 9 czerwca 2015

Spragnieni doświadczeń? Jest Was więcej

Już 13 czerwca o godzinie 10.00 w Kościańskim Ośrodku Kultury ruszą jednodniowe warsztaty języka migowego. Projekt NieNasycenie, czyli czwarte wydarzenie tegorocznej Nowej Siły Kuratorskiej, proponuje komunikację w rzadko spotykanym wymiarze – poprzez miganie piosenki.
Niemożliwe? Możliwe!
W opisie projektu można wyczytać, że chcą „ukazać potencjał człowieka, który przekracza własne bariery, ale i jego możliwości aktywnego tworzenia kultury. Niepełnosprawność nie równa się wykluczeniu, a odmienność nie jest ograniczeniem. Wspólne warsztaty języka migowego mają pozwolić na zrobienie pierwszego kroku ku polepszeniu komunikacji oraz pracy przeciw izolacji społecznej – chcemy połączyć z pozoru odmiennych uczestników, a także ukazać język migowy jako wyjątkową formę ekspresji artystycznej”. Brzmi zachęcająco, prawda?
Polski Język Migowy nie jest wprost tłumaczonym językiem polskim na konkretne znaki. Co ciekawe, ten sposób komunikacji nie jest on uniwersalny dla każdego narodu, choć konkretne odmiany na obszarze Europy wykazują cechy wspólne. Co więcej, kultura Głuchych (a nie: głuchoniemych – ci ludzie mają swój język!), jest rzeczywiście bytem osobnym, autonomicznym i warto się z nią zaznajomić. Stąd nasze zaproszenie kierowane do ludzi NieNasyconych!

UWAGA!!!
Ilość miejsc na warsztatach jest ograniczona, dlatego organizatorzy proszą o zapisy e-mailowe, pod adresem festiwalnsk@gmail.pl lub pod numerem telefonu: 601 934 346.
Zapraszamy!


poniedziałek, 1 czerwca 2015

Dzień Dziecka (Kultury)

W dniu wiadomego święta organizatorzy i opiekunowie festiwalu Nowa Siła Kuratorska składają wszystkim Czytaczom i Aktywistom – a nawet tym Przyglądającym Się Z Dystansu – życzą codzienności niecodziennej oraz aby zachowali w sobie dziecięcy upór i zaciekawienie, które trzymają w humanistycznym trudzie. Tak jak wszyscy jesteśmy dziećmi, bądźmy też rodzonymi uczestnikami kultury!
Do zobaczenia już wkrótce pod pretekstem NSK!

wtorek, 26 maja 2015

Reanimacja przebiegła pomyślnie

Wczoraj o godzinie 19:00 w holu Collegium Maius przy ul. Fredry 10 odbył się spektakl w reżyserii Kuby Kaprala w ramach projektu REANIMACJA: REPATRIANT. Próba przywołania wspomnień i postaci kobiet doświadczających codzienność wojny powiodła się. Widowisko okraszone muzyką na żywo zakończyło odsłonięcie pomnika kobiet, które znacznie rzadziej niż mężczyźni figurują na kartach Wielkiej Historii.
Tego wydarzenia nie udałoby się doprowadzić do finału, gdyby nie artyści i kuratorzy, którzy dzięki wspólnej pracy ożywili nie tylko postaci z przeszłości, ale dali też nowe życie białym płótnom, zapełniając je równolegle do akcji teatralnej komiksowymi szkicami odnoszącymi się do opowiadanych dziejów. Poznajcie ich!



ARTYŚCI
Agata Elsner – absolwentka kulturoznawstwa na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu, aktorka, performerka, manager kultury. Współpracowała z Teatrem Strefa Ciszy, Teatrem Biuro Podróży, a także z Teatrem Ósmego Dnia. Aktualnie współtworzy grupę Teatr Palmera Eldritcha. Tworzy własne akcje artystyczne: spektakl Staruchy 2058 wraz z Kubą Kapralem, wyprodukowany przez Festiwal Madeinpoznan oraz bierze udział w wielu innych projektach jako część duetu performatywnego janicka_elsner. Brała udział w projektach finansowanych przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz IAM.

Adam (Siod) Kabat – pochodzi z Łęczycy niedaleko Łodzi, ma 25 lat. Jest studentem III roku ASP we Wrocławiu na Wydziale Grafiki i Sztuki Mediów. Absolwent Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Kole. Obecnie pracuje jako grafik w firmie FOXmedia oraz zajmuje się autorską wystawą w Łęczycy zatytułowaną Mokolotywa do nikąd.
Współpraca i wystawy:
- Artystyczne powroty, uczeń i mistrz, wystawa w Kole w MDK, 2012 r.;
- Suck Mt Bass, event w Młynie Sułkowice w 2012 r.  w ramach wystawy 7 złych kobiet;
- Event roku 2013 BURN STUDIOS pres. PETS RECORDINGS with CATZ ‘N DOGZ & DIXON, powstał mural w KLUBIE WZ we Wrocławiu;
- Fly Or Die (event Maski s On” wystawa prac „trupie maski” roku 2014);
- Udział w warsztatach dla dzieci i młodzieży „Graffiti Sztuka Miasta” druga i czwarta edycja organizowana przez łódzki Dom Kultury, 2012 i 2013 rok. W ramach tego powstały dwa murale w Łęczycy i Tomaszowie Mazowieckim;
-wystawa Mokolotywa do nikąd w Galerii Agora we Wrocławiu w 2014 r.

Kuba Kapral – urodzony w 1979 r., twórca teatralny, autor słuchowisk, akcji ulicznych, animator kultury, bajkopisarz. Współpracował z poznańskimi teatrami: Usta Usta Republika, Strefa Ciszy, Porywacze Ciał, Teatrem Ósmego Dnia. Członek Teatru Palmera Eldritcha (spektakle: Jarzenie, Animo tristi, Alien). Obecnie motorniczy w grupie Circus Ferus (spektakle: Tragedia w lumpeksie. Czyli opowieść o przeciętynm Polaku (i Polce), Bóg zapłać, Manifestacja, Freak show, Serce Polski).

Alina Kubik – kompozytorka, skrzypaczka, dyrygentka. Jest absolwentką Akademii Muzycznej im. I.J. Paderewskiego w Poznaniu w klasie kompozycji prof. Grażyny Pstrokońskiej-Nawratil oraz dyrygentury symfonicznej w klasie dra hab. Marcina Sompolińskiego. Kompozycję studiowała również u prof. Jana Astriaba oraz u dr Moniki Kędziory. Od roku 2010 jest zastępcą przewodniczącego Koła Młodych Związku Kompozytorów Polskich. Alina Kubik jest laureatką nagród i wyróżnień kompozytorskich i artystycznych, otrzymała m.in. stypendium Fundacji Agora oraz LLP Erasmus na studia w Universität für Musik und Darstellende Kunst w Graz u Pierluigiego Billone, Georga Friedricha Haasa i Gerharda Nierhausa. Komponuje muzykę poważną, teatralną i filmową. Jako skrzypaczka koncertuje solowo i kameralnie, wykonując również własne kompozycje oraz improwizacje jako akompaniament do rozmaitych wydarzeń artystycznych. Od 2011 roku jako alt należy do zespołu Inspiro Ensemble. Kompozytorka współpracowała z pismem „Glissando”, wygłasza referaty na temat muzyki współczesnej. Jest wykładowcą macierzystej Uczelni. W idei swoich najnowszych kompozycji skupia się na roli dźwięku muzycznego w kreowaniu rzeczywistości, jak również roli dźwięków „codziennych” w świecie muzyki łącząc istotę tradycji melodyczno-rytmiczno-harmonicznej z interdyscyplinarnym sound artem.

Karolina Pawełska - poznanianka na stałe związana zawodowo, sentymentalnie i towarzysko z tym miastem. Debiutowała w Pułapce w poznańskim Teatrze Nowym, pracowała w Teatrze w Grudziądzu, Łodzi, Wrocławiu. Współpracowała również w kilku projektach z Lechem Raczakiem. Obecnie współpracuje z Teatrem Ósmego Dnia grając w Czasie Matek oraz Paranoikach i pszczelarzach.




KURATORZY

Aleksandra (Hen) Henglewska – urodzona w 1992 roku. Ostatnio wkręciła się w koktajle – pracuje jako barmanka. Lubi mieszać. Odbyła staż w Teatrze Ósmego Dnia. Jej ulubione słowo to rododendron, najchętniej je szpinak  i pije mango lassi. Ulubiony kolor: czarny.

Karolina Nowicka – urodzona w 1992 roku. Absolwentka Liceum Plastycznego w Zduńskiej Woli, obecnie studiuje wiedzę o teatrze. Ma na koncie mural na poznańskich Kontenerach. Obecnie publikuje ilustracje na portalu popmoderna.pl. Rysuje komiksy i ilustracje kiedy się da i gdzie się da – nawet w studenckich zeszytach. W ramach projektu REANIMACJA: REPATRIANT miała podwójną rolę kuratorski i artystki.

Kaja Pisarczyk – kocha wszystkie psy, koty i dzieci. Aspiruje do bycia perfekcyjną pania domu, ale do tego jej jeszcze daleko. Lubi ser i czekoladę, mistrzowsku smaży naleśniki. Świat jest dla niej teatrem. Okazjonalnie performerka.

Arnold Prządka – poza teatrem interesuje się dyskursem feministycznym, astronomią teoretyczną oraz tym, co pisał Iwaszkiewicz. Lubi badać wykluczenia, punkty wspólne w zjawiskach wszelakich. Zodiakalny jarmuż. Przepada za jedzeniem niemięsa, uwielbia jazz Uli Dudziak i Mike'a Urbaniaka, kocha swojego chłopaka i przyjaciół.

sobota, 23 maja 2015

Reanimacja: Repatriant, czyli o pamięci własnej i cudzej

Kochani, oto zbliża się kolejny projekt tegorocznej NSK. Teraz czas na projekt Reanimacja: Repatriant, który został przygotowany przez Aleksandrę Henglewską, Karolinę Nowicką, Arnolda Prządkę i Kaję Pisarczyk. Poniżej opis projektu – w kolejnych postach bardziej szczegółowy opis artystów i naszej Wspaniałej Czwórki.

Projekt Reanimacja: Repatriant jest efektem refleksji młodych ludzi nad przeszłością Poznania i poszukiwania jej pozostałości w dzisiejszym mieście. Zaplanowane przez kuratorów działania oparte są na dwóch historiach – wysiedlonej Polki, Aliny Pakulskiej oraz Niemki, Annemarie Möller-Górzno. Nie bez znaczenia pozostaje także miejsce realizacji projektu. Będzie on dbywał się w budynku byłej (1886-1918) Komisji Kolonizacyjnej, w którym dziś znajduje się Wydział Filologii Polskiej i Klasycznej Uniwersytetu im. A. Mickiewicza.
Głównym punktem projektu jest spektakl łączący teatr i sztukę komiksu. Artyści-plastycy stworzą komiks równolegle do akcji mającej miejsce na scenie. Powstałe w ten sposób prace obejrzeć będzie można w pubie Nowa Czytelnia.
Reanimacja: Repatriant kładzie nacisk na historyczny wymiar przestrzeni, w której żyjemy dzisiaj. Zestawienie opowieści o kobietach różnych narodowości ma uzmysłowić, że na historię nie można patrzeć powierzchownie oraz że należy myśleć o niej jako o wspólnym – niezależnym od pochodzenia i języka – doświadczeniu.
Zapraszamy do wyjątkowej podróży w czasie!

Spektakl
25 maja 2015, godz. 19:00, hol Collegium Maius, ul. Fredry 10

Wystawa
27 maja-21 czerwca 2015, pub Nowa Czytelnia, ul. Św. Marcin 69

Reanimacja: Repatriant – finisaż prac komiksowych powstałych podczas spektaklu
21 czerwca 2015, godz. 20:00, pub Nowa Czytelnia, ul. Św. Marcin 69

artyści zaproszeni do współpracy: Jakub Kapral (reżyseria), Adam Kabat (performatywny rysunek komiksowy), Karolina Nowicka (performatywny rysunek komiksowy), Agata Elsner (aktorka), Karolina Pawełska (aktorka), Alina Kubik (skrzypce)
rys. Karolina Nowicka

środa, 13 maja 2015

Sława i liczby

Stało się. Projekt Komunikacja ostatecznie za nami – czas zatem na drobne statystyki. Przy tworzeniu tegorocznej edycji NSK wciąż na nowo dowiadujemy się, jak bardzo liczby są nam bliskie (i nieodzowne). Oto kilka zero-jedynkowych faktów mających miejsce w trakcie ubiegłotygodniowych aktywności w przestrzeni miejskiej:
  • w ramach projektu zawieszono około 2 500 łódek na 13 przystankach w Poznaniu,
  • umieszczono kilkanaście ulotek w ramach wydarzenia AudioPrzeszynięcie na linii tramwajowej nr 8,
  • w 4 wydarzeniach Komunikacji wzięło udział 3 artystów oraz kilkunastu (a zatem nie do końca policzalnych i obliczalnych) „przypadkowych” odbiorców,
  • na przygotowania 3 kuratorki poświęciły niezliczone godziny pracy fizycznej i umysłowej.
Nie wszystko jednak da się przełożyć na liczby – jako zaangażowani w przestrzeń odbioru i tworzenia kultury wiemy o tym najlepiej. Godzimy się na ten stan rzeczy pamiętając równocześnie, że serdeczność życzliwych projektowi oraz rzetelność patronów i współpracowników jest kluczem do sukcesu.
Niniejszym w imieniu kuratorek Komunikacji – Wioli Kuc, Emilii Witosławskiej i Weroniki Urban – wszyscy zaangażowani w tworzenie NSK pragniemy podziękować Urzędowi Miasta Poznania za dofinansowanie projektu wspartego w ramach konkursu Centrum Warte Poznania.
Jesteśmy wdzięczni MPK za chęć współpracy i (nie jedną) pomocną dłoń wyciągniętą w naszą stronę.
Dziękujemy też firmie Progresnet Dominik Kostrzak za stworzenie QR Kodu, który przekierowywał na stronę, na której Hubert Wińczyk w ramach wydarzenia AudioPrzeszynięcie umieścił utwory muzyczne do pobrania.
Polecamy NSK jako partnera także w kolejnych latach!


poniedziałek, 11 maja 2015

To nie koniec naszej komunikacji!

Bywalcy przestrzeni Nowej Siły Kuratorskiej! Projekt Komunikacja niemal już za nami – dziś ostatni dzień. Już teraz można powiedzieć, że akcje zaplanowane przez kuratorki wydarzenia – Wiolę Kuc, Emilię Witosławską i Weronikę Urban – odkrył dość ciekawe zjawisko. Otóż na ogół ludzie boją się interakcji, przeważnie przesuwający się za oknem znajomy widok jest o wiele bardziej pożądany niż jakiekolwiek „przeszkadzajki”. Studenci wiedzy o teatrze jednak nie spoczną. To cenna lekcja, która pokazała, że działania w przestrzeni miejskiej dla poznaniaka są przezroczyste – i to właśnie jest pole do popisu dla kolejnych (może także przyszłorocznych?) działań NSK.
Gratulujemy koleżankom i ich artystom oryginalnego pomysłu oraz efektywnego działania, którzy z podziwu godną konsekwencją przeciwstawiali się nudzie wypełniającej wnętrza codziennych (i conocnych) środków komunikacji. Ci, którzy zdążyli wiedzą, co działo się za amkniętymi drzwiami (tramwaju).
Wszystkich zainteresowanych zapraszamy też na profil NSK na facebooku, gdzie znajdziecie zdjęcia i filmy z akcji. Szukajcie na nich siebie!
https://www.facebook.com/NSKfest?fref=ts

Jako się rzekło, to jednak nie koniec prób nawiązania połączenia z Wami! Komunikacja to nie tylko tytuł projektu, ale także idiom, hasło patronackie całego festiwalu. Nadajemy dalej, spodziewajcie się kolejnych komunikatów – i to nie tylko na blogu!

poniedziałek, 4 maja 2015

Grządki Kuratorskie [cz.2]: w drodze, czyli u celu


Dziś czas na prezentację opiekunek projektu Komunikacja, który od dziś szaleje w przestrzeni miejskiej (więcej informacji w poprzednim poście i w opisie wydarzenia na fb: https://www.facebook.com/events/1590146401255826/).

Wiola Kuc – urodzona w 1993 roku, uwielbia działać spontanicznie, udzielać się społecznie i gotować [ten zestaw polecamy wypróbować – przyp. red.]. Do posiłków i nie posiłków gra na gitarze. Po posiłkach tańczy, pływa i zakochuje się od nowa w twórczości Witkacego. Forma czystego entuzjazmu, klasa sama w sobie.

Emilia Witosławska – notorycznie odmawia przysłania biogramu twierdząc, że nie potrafi pisać o sobie w sposób śmieszny. Pasjonatka historii wszelakiej i bamberskich strojów ludowych. Ma smykałkę do dokumentacji (praktyk współorganizatorów NSK) i nie tylko; wie, jak i gdzie okazyjnie kupić pokaźną ilość wstążek. Uosobiona rzetelność - szkoda, że nie pracuje w budowlance.

Weronika Urbanrocznik '85, jej hobby to żeglowanie, realizuje się w pełni w tym, co robi na uczelni – a robi sporo i na różnych kierunkach. W centrum zainteresowania stawia tematykę równościową i kwestie tożsamości płciowej. Utrzymuje, że codzienność to nieuświadomiona przestrzeń realizacji norm kulturowych. Farbuje włosy na różne kolory, wyróżnia się na tle innych.

sobota, 2 maja 2015

Czas na KOMUNIKACJĘ


Wielkimi krokami zbliża się drugie wydarzenie naszego festiwalu. Tym razem zapraszamy wszystkich do odkrywania przestrzeni miejskiej. Komunikacja, czyli projekt Wioli Kuc, Emilii Witosławskiej i Weroniki Urban, zaskoczy Was w drodze do (lub w drodze z) pracy lub szkoły. Projekt jest otwarty, nie narzuca ograniczeń wiekowych. Nawet nie trzeba kupować biletów – wszystkie wydarzenia Nowej Siły Kuratorskiej są darmowe. Pamiętajcie tylko o opłacie za przejazd!
Między 4 a 11 maja 2015 roku w przestrzeni poznańskiego transportu publicznego odbędzie się projekt Komunikacja. Program obejmuje trzy wydarzenia:
  • 4-11 maja (linia tramwajowa nr 8 i przystanki w centrum miasta): AudioPrzeszynięcie – w tych dniach udostępnione zostaną QRkody pozwalające wszystkim zainteresowanym przenieść się w alternatywną przestrzeń dźwiękową gatunku ambient; twórca: Hubert Wińczyk,
  • 5 maja (linia tramwajowa nr 2) i 7 maja (linia tramwajowa nr 5): Szybki numerek – bardzo krótkie, spontaniczne koncerty elektro-akustyczne pod hasłem „spięcie i rozluźnienie”; twórcy: Monika i Hubert Wińczykowie,
  • 8 maja (linia tramwajowa nocna 201) i 9 maja (linia tramwajowa nr 17): Ruch – seria krótkich wykładów tramwajowych wykorzystujących technikę lecture performance; twórca: Łukasz Trusewicz.

W kolejne wydarzenia zaanagażowani sa artyści, którym warto przyjrzeć się bliżej – na zdjęciach pozują z kuratorkami Komunikacji, o których w następnym poście słów kilka. W projektach Nowej Siły Kuratorskiej za artystami stoją kuratorzy – i ta współpraca naprawdę przynosi efekty.
A tak swoją drogą – ładnie się komponują, prawda?

Hubert Wińczyk – artysta dźwiękowy, performer. Absolwent intermediów na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Od 2006 roku prowadzi przedsięwzięcie Urinatorium, w którym nagrywa i przetwarza odpady audialne. Interesują go akustyczne odpadki i proces przemiany, alternatywne źródła dźwięku, manipulacje skojarzeniami, field recording, noise, rytualny trans. Razem z fundacją Fabryka UTU prowadzi warsztaty dźwiękowe. Jest członkiem zespołów: WW DUO, Revue svazu českých architektů.

Monika i Hubert Wińczykowie – Monster Hurricane Wihajster – grupa mówi o sobie, że powstała kilka milionów lat temu, a składają się na nią dwie istoty, które spadły na ziemię. Nazwa składa się z pierwszych słów które wypowiedzieli ziemianie na ich widok. Uwzględniając różnice czasoprzestrzenne pomiędzy ziemią a ich miejscem pochodzenia mogłoby się zdawać, iż są zespołem dosyć młodym. Wstępny rekonesans po przybyciu na ziemię, w XXI wieku, przyniósł zadziwiające wnioski – otóż rozmaite [bez]celowe praktyki, które pomagają w rozwoju samoświadomości, dezinformacji i zmianie napięcia powierzchniowego są na ziemi rzadko spotykane, zepchnięte na margines i z typowo ludzkiej potrzeby nazywania określane bywają: performance i muzyka eksperymentalna. Chcąc-nie-chcąc MHW zdecydowali się wejść w ten nurt, by czuć się naturalnie i z czasem znaleźć sposób na powrotu do domu. Pomysłodawcy i koordynatorzy festiwalu performance i eksperymentu dźwiękowego „Dragon Odbity” i cyklu “Performance-art Jam session”.

Łukasz Trusewicz – absolwent wydziału rzeźby i działań przestrzennych Uniwersytetu Artystycznego (ASP) w Poznaniu. W swoich działaniach artystycznych wychodzi z doświadczenia rzeźby i instalacji, przenosząc je na grunt akcji performatywnych oraz miejskich interwencji. Interesuje się kwestiami społecznego odbioru sztuki oraz potencjału pamięci historycznej tkwiącego w różnych przestrzeniach. Inspirują go przestrzenie peryferyjne, miejsca których znaczenie zostało zapomniane lub zmienione przez destrukcyjny wpływ działania czasu i człowieka. Jest również pomysłodawcą i jednym z prowadzących Galerię Raczej w Poznaniu zajmującą się promocją sztuki performance.

czwartek, 30 kwietnia 2015

Wkład własny w sprawę wielkiej wagi

Są takie chwile w życiu, kiedy ze szczęścia nie można nic powiedzieć, bo wszystkie słowa cisną się na usta (lub pod palce, jeśli idzie o klawiaturę komputera) równocześnie. Jak Szanowni Czytelnicy wywnioskować mogą z tego wstępu, pewne radosne wydarzenie odjęło NSK-owiczom mowę, ale czas zdążył ją już – równie szczęśliwie – przywrócić. Jesteśmy więc w stanie powiedzieć:

UDAŁO SIĘ!

Dzięki Waszej pomocy zebraliśmy na stronie wspieramkulturę.pl pieniądze niezbędne do otrzymania dofinansowania z Urzędu Marszałkowskiego na nasz festiwal! To duży krok naprzód!

Wszystkim Sponsorom i Propagatorom naszej inicjatywy życzymy, by rośli w siłę i opływali w dostatki, a do tego też mnożyli się, bo kto wie, czy za rok nie będzie potrzeba ludzi takich jak Wy – w większej liczbie!


środa, 29 kwietnia 2015

Grządki Kuratorskie [cz. 1]

Nowa Siła Kuratorska, mimo bezosobowej, bądź co bądź, nazwy, ludźmi stoi. Witalność, talent i (intelektualna) jędrność – oto skrócony przepis na niezapomniane festiwalowe danie. Warto przypomnieć, że po konsumpcji pierwszego – O Kapitanie, mój Kapitanie pod kuratelą Pameli Rozemberg – wszyscy czujemy się świetnie. Ale wiadomo też, że apetyt rośnie w miarę jedzenia. Szczęśliwie porzekadło o pierwszych śliwkach-robaczywkach nas nie dotyczy.
Nieregularnik pod tytułem Grządki Kuratorskie służył będzie prezentacji osób zaangażowanych w VII edycję Nowej Siły Kuratorskiej. Uprzedzamy uwagi złośliwców, którzy chcieliby powiedzieć, że rozsiedliśmy się na grzędach i – na domiar złego – tylko gdaczemy. Polem naszych działań są grządki, czyli przestrzenie, nad którymi sprawujemy rządy i w których utrzymujemy porządek. W takiej właśnie scenerii postanowiliśmy się Wam przedstawić. Po kolei, na każdego w rzędzie przyjdzie pora (lub por).

PAMELA ROZEMBERG



Sama o sobie:
Studentka III roku teatrologii, praktykantka na Malta Festival, Polskim Teatrze Tańca, a także w Teatrze Biuro Podróży. Jej ulubionym warzywem jest ziemniak.

Więcej o niej:
Pamela jest zodiakalnym ziemniakiem. To, co najbardziej wartościowe, chowa w środku. Jak widać po opisie – jest wstrzemięźliwa, choć w zdobywaniu doświadczenia raczej się nie ogranicza. Jej na pierwszy rzut oka twarda i szara skórka skrywa wnętrze pełne potencjału i dobrego smaku. Wystarczy, że zakasze rękawy, a sami zobaczycie, jak barwna to postać.

poniedziałek, 27 kwietnia 2015

Czas nowalijek

Jest koniec kwietnia, piękna pogoda, słońce, pootwierane okna, coraz więcej perspektyw i punktów widzenia. Na dworze jest dłużej jasno, przyroda pachnie intensywnie i soczyście. Można powiedzieć, że wszystko rośnie w siłę. A przecież to dopiero początek. W środku tego zapierającego dech w piersiach krajobrazu, zaczyna coraz szybciej oddychać – z niecierpliwej ekscytacji na myśl o odsłanianiu swoich kolejnych powabnych części – nasza festiwalowa sadzonka.
Tak, Nowa Siła Kuratorska to dorodna i smakowicie prezentująca się nowalijka.
Uprawą tego wieloletniego organizmu co roku zajmują się inni ogrodnicy – studenci poznańskiej wiedzy o teatrze. Posiłkujemy się metodą płodozmianu: regularnie dosiewamy do festiwalowego gruntu nowych artystów, którzy zakwitają i wydają piękne owoce – każdy w odpowiednim czasie. Cały czas uczymy się zasad fortunnego zestawiania ze sobą organizmów, tak jeśli chodzi o wspólną pracę, jak i o nawiązywanie porozumienia z wykonawcami zaproszonymi do współdziałania.
Za nami pierwszy pokaz tegorocznej edycji. Lody zostały przełamane. Kwietniowy projekt Pameli Rozemberg, O Kapitanie, mój Kapitanie pod tym względem okazał się skutecznym lodołamaczem, dzielnym przebiśniegiem. Droga wolna, teraz naprawdę przyszła wiosna! Rozpędzamy się – czas na projekt Komunikacja, któremu przewodzą Wioleta Kuc, Weronika Urban i Emilia Witosławska. To będzie smakowity kąsek dla wszystkich ceniących sobie działania w przestrzeni miejskiej. Niech pęd codzienności rozwinie się w popęd artystyczny.
Odżywiajcie się zdrowo i z przyjemnością!
Szczegóły już wkrótce.

poniedziałek, 30 marca 2015

WESOŁKOWIE - opis projektu

Projekt WESOŁKOWIE


Wydarzenie:
Pokaz finałowy warsztatów nowocyrkowych - 4 lipca, Stacja Szamocin

Kuratorki: Natalia Gorzelańczyk, Aleksandra Małecka, Marta Paczka


Wesołkowie pojawili się w Polsce w XIV wieku. Łączyli się w grupy i przemierzając miasta zabawiali zebraną publiczność przedstawieniami z elementami cyrkowymi. Wychodząc od tej tradycji, przeobrażonej przez wieki w formułę Nowego Cyrku, chcemy zderzyć ją z teatrem lalek, jak i współczesną formą myślenia o tej dziedzinie sztuki, aby uzyskać nową i niepowtarzalną jakość.
Projekt Wesołkowie zakłada partnerską współpracę z podopiecznymi Domu Dziecka w Szamocinie, a także innymi małymi mieszkańcami tegoż miasteczka, jako pełnoprawnymi artystami w projekcie, który da szansę na integrację społeczności i twórcze spędzenie czasu.

Przez lata Luba Zarembińska, założycielka i animatorka Stacji Szamocin, wypracowała autorską formę teatru lalkowego zaangażowanego społecznie. Pragniemy ją zestawić z koncepcją Nowego Cyrku reprezentowaną przez Jacka Timingeriu – młodego reżysera, absolwenta Wrocławskiego Wydziału Lalkarskiego. 

W ramach projektu odbędą się trzydniowe warsztaty nowocyrkowe dla dzieci i młodzieży z Szamocina. Warsztaty zakończone będą pokazem finałowym.

wtorek, 24 marca 2015

(NIE)NASYCENIE - opis projektu

Projekt (NIE)NASYCENIE


Wydarzenia:
  • Warsztaty języka migowego - Kościan 13.06
Kuratorzy projektu: Aldona Bartkowiak, Michał Gondek, Klaudia Staśkowska
Artystka zaangażowana do projektu: Agnieszka Misiewicz


W projekcie skupimy swoją uwagę na jednostce, osobie w konkretnej sytuacji życiowej -niepełnosprawnej, zastanawiając się nad jej spostrzeżeniami czy trafnością sposobów komunikacji. Istotnym jest ukazanie potencjału człowieka, który przekracza własne bariery, ale i jego możliwości aktywnego uczestnictwa w tworzeniu kultury. Niepełnosprawność nie równa się wykluczeniu, mimo nakładanych na nas ram stereotypów, które często warunkują nasze podejście do tego problemu. Wspólne warsztaty języka migowego pozwolą na zrobienie pierwszego kroku ku polepszeniu komunikacji oraz pracy nad zapobieganiem izolacji społecznej. Ukażą także język migowy jako wyjątkową formę ekspresji artystycznej – w efekcie warsztatów uczestnicy wspólnie przetłumaczą i zamigają piosenkę. Jednodniowe warsztaty odbędą się w Kościańskim Ośrodku Kultury co pozwoli na poszerzenie zasięgu działań poza główny ośrodek festiwalu, którym jest Poznań. Poprowadzi je członkini Towarzystwa Tłumaczy i Wykładowców Języka Migowego GEST oraz zespołu Migaj.eu – Agnieszka Misiewicz.

poniedziałek, 16 marca 2015

MIJANIE - opis projektu

Projekt MIJANIE

Wydarzenia: 
  • warsztaty dramatopisarskie Artura Pałygi - 18-19.06
  • plenerowy spektakl Sambora Dudzińskiego Dźwiękowiozałka - Wehikuł (Bez)czasu - 20.06
  • spektakl Margarete Janka Turkowskiego - 21.06
Kuratorki: Joanna Żabnicka, Joanna Grześkowiak, Agnieszka Misiewicz
Artyści zaangażowani do projektu: Artur Pałyga, Janek Turkowski, Sambor Dudziński


Projekt Mijanie skierowany do każdego mijanego, mijającego i przemijającego. Ma on na celu zwrócenie uwagi na mijanie w różnych, całkiem codziennych kontekstach – na przejściu dla pieszych, na ulicy, a nawet w trakcie rozmowy. Niezależnie jednak od tego, dokąd zmierzamy, zawsze podlegli jesteśmy czasowi. Na nasz projekt składają się trzy, tematycznie powiązane ze sobą części, a miejsca, w których będą odbywać się poszczególne akcje, wytyczają chwilowy – przemijający – szlak na mapie miasta, wpisując się zarazem w ideę projektu obejmującą miejsce, czas oraz na płaszczyznę społeczną. Performatywny obraz codziennego miasta, jaki proponujemy, jest unikatowy nie tylko z powodu wielopoziomowego pomysłu leżącego u jego podstaw, ale także dlatego, że każdy może w jego tworzeniu wziąć udział. Zanim minie czas.

Pierwszą propozycją będzie dwudniowe seminarium mistrzowskie poprowadzone przez Artura Pałygę, jednego z głównych dramaturgów w Polsce. W trakcie wykładów pod tytułem W poszukiwaniu straconego czasu. Laureat Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej odsłoni tajniki zatrzymywania postaci i sytuacji w słowie, odwołując się do swojego bogatego doświadczenia dramaturgicznego. Unieruchomienie w języku jest zarazem pewną formą uśmiercenia, a bohaterowie pozornie zatrzymani w miejscu mijają, ponieważ po pewnym czasie wymykają się pamięci i interpretacji. Pozorna stałość pozostaje zatem efektem kolejnych aktów performatywnych i właśnie temu zjawisku poświęcone będą wykłady mistrzowskie Pałygi.

Kolejną odsłoną Mijania będzie Dźwiękowiązałka – Wehikuł (Bez)czasu, plenerowy spektakl Sambora Dudzińskiego, oparty na interakcji z widzami, wykorzystujący skonstruowaną przez niego machinę grającą oraz lalki. Artysta pojawi się w przestrzeni miejskiej z rozmysłem zaburzając codzienną rutynę i zmuszając przechodniów do odkrycia, co dzieje się wokół nich oraz do wspólnego tworzenia. Spektakl w dużej mierze opiera się bowiem na improwizacji, której ramy nadają właśnie widzowie. Z Dźwiękowiązałką połączona będzie akcja wyprowadzenia lalek na spacer, przygotowana we współpracy z Markiem Waszkielem, dyrektorem Teatru Animacji w Poznaniu i wykładowcą Akademii Teatralnej. Lalka – symbol przemijania, jest jednak równocześnie przedmiotem ciągle mającym w sobie cząstkę życia, tylko czekającą na ponowne wezwanie. Dlatego przywrócimy je choć na chwilę do życia, wydobędziemy z zamknięcia w magazynach, by przyłączyły się do przejazdu Wehikułu (Bez)czasu.

Akordem kończącym program będzie Margarete, spektakl Janka Turkowskiego, pokazujący, w jaki sposób nie dopuścić do tego, by historia czyjegoś życia przeminęła. Nagrane na taśmie 8mm prywatne filmy odnalezione na jednym z niemieckich pchlich targów stały się dla niego impulsem do zbadania osobistej historii, zwrócenia wspomnień właścicielce, ale też do podzielenia się nimi z innymi. Wspólnie z Turkowskim widzowie wyruszą w „podróż śledczą” po wspomnieniach tajemniczej Margarete Ruhbe, szukając w jej historii wyjątkowości. Przedstawienie jest niezwykłym świadectwem przywracania pamięci i historii właśnie dzięki takim „małym” narracjom. Dyskusja, która jest integralną częścią spektaklu, stwarza pole do wymiany poglądów i spostrzeżeń na temat trendu współczesnego teatru do zajmowania się pamięcią i historią w wymiarze jednostkowym. Spektakl tłumaczony będzie na polski język migowy.

piątek, 13 marca 2015

REANIMACJA: REPATRIANT - opis projektu

Projekt REANIMACJA: REPATRIANT



Wydarzenia:
  • premiera spektaklu teatralnokomiksowego - 25 maja
  • finisaż wystawy prac komiksowych powstałych podczas spektaklu - 21 czerwca
 Kuratorzy projektu: Aleksandra Henglewska, Arnold Prządka, Kaja Pisarczyk, Karolina Nowicka
Artyści zaangażowani do projektu: Kuba Kapral, Adam Kabat, Karolina Nowicka



Projekt Reanimacja: Repatriant ma za zadanie popularyzację historii regionu Wielkopolski ujęte w nietypowej, interdyscyplinarnej formie artystycznej – spektaklu, który wykorzystuje również sztukę komiksową.
Punktem wyjścia do stworzenia projektu był budynek Collegium Maius, obecnie Wydział Filologii Polskiej i Klasycznej UAM, w czasie I wojny światowej natomiast Komisja Kolonizacyjna mająca za zadanie przekazywanie ziem polskich Niemcom. Docelowo spektakl ma opowiadać o historiach kobiet wysiedlonych podczas II wojny światowej – Polki wysiedlonej przez sowietów oraz Niemki wysiedlonej przez Polaków. Zainteresowanie właśnie losami kobiet wynika z tego, iż najczęściej w relacjach historycznych są one pomijane, kobietom nie stawia się pomników, nie uważa się za bohaterki. Spektakl ma pomóc w zmianie takiego postrzegania, propagować mniej znaną historię.
Dramaturgia spektaklu ma także nawiązywać do rzeźb, które po II wojnie światowej zniknęły z kopuły budynku Collegium Maius, ponieważ były pozostałością właśnie po Komisji Kolonizacyjnej i miały reprezentować niemiecką kulturę. W projekcie rzeźby te mają symbolizować ludzi wysiedlonych ze swoich ojczyzn.
Reanimacja: Repatriant ma łączyć w sobie sztukę teatralną i komiksową. Do współpracy zostali zaproszeni więc: reżyser teatralny (Kuba Kapral), aktorzy oraz artyści komiksowi. Miejsce premiery to hol główny Collegium Maius. Aktorzy poprzez swoje sceniczne działania opowiedzą historie wysiedlonych kobiet, a artyści komiksowi będą na żywo uzupełniać obraz rysunkiem. W rezultacie osiągnięta zostanie spójna całość, która otwiera nowe perspektywy odbiorczo-poznawcze. Osoby zainteresowane sztuką komiksu poznają historię przesiedlanych kobiet, a pasjonaci historii zobaczą sztukę komiksu w nietypowej odsłonie. Dlatego też na premierę zostaną zaproszone dwie szkoły – z Wrześni i Nowego Tomyśla, aby takie ujęcie sztuki propagować również wśród młodzieży z mniejszych miejscowości. Projekt ten niesie za sobą nie tylko doznania artystyczne, ale także posiada szeroką wartość edukacyjną.
Sztuka komiksu jest sztuką niszową, uznawaną głównie za sztukę dla dzieci i młodzieży. Spektakl ma otworzyć przed tą sztuką nowe horyzonty.
Zwieńczeniem projektu Reanimacja: Repatriant będzie wystawa prac komiksowych powstałych podczas spektaklu. Wystawa będzie miała miejsce w pubie Nowa Czytelnia. 


czwartek, 12 marca 2015

KOMUNIKACJA - opis projektu

Projekt KOMUNIKACJA



Wydarzenia:

  • „AudioPrzeszynięcie” - Hubert Wińczyk (4-11 maja 2015)
  • „Szybki numerek” - Monika i Hubert Wińczyk (5 i 7 maja 2015)
  • „Ruch” - Łukasz Trusewicz (8-9 maja 2015)

Kuratorki: Emilia Witosławska, Woleta Kuc, Weronika Urban
Artyści zaangażowani do projektu: Łukasz Trusewicz, Hubert Wińczyk, Monika Wińczyk



Gdzie najczęściej komunikują się ze sobą Poznaniacy?
Zabiegani i zapracowani mieszkańcy, którym zazwyczaj brak czasu bądź funduszy na obcowanie z kulturą mają jeden cel – jak najszybciej dotrzeć do domu. Z danych otrzymanych od Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego wynika, że w 2014 roku z komunikacji miejskiej skorzystało niemal 200 mln pasażerów, zatem to w środkach transportu miejskiego należy poszukiwać kontaktu z tymi, którzy nie wykorzystują kulturalnego potencjału poznańskich artystów. W jaki sposób mieszkańcy Poznania gospodarują swój czas w chwili przemieszczania się tramwajem z jednego do drugiego fyrtla? Jakie zachowania kształtuje relacja człowieka z przestrzenią miejską? Te pozornie proste pytania stanowią punkt wyjścia dla twórców projektu, którzy obserwują komunikację miejską – czyli to, co miasto mówi do jego mieszkańców i odwrotnie. Mając na uwadze ideę kreatywnego wsparcia rozwoju kompetencji kulturalnych poznaniaków, projekt „Komunikacja” oferuje bezpośredni kontakt z kulturą poprzez działania artystyczne w przestrzeni użytku publicznego. Zaproszeni do projektu artyści, Łukasz Trusewicz oraz Monika i Hubert Wińczyk, wykorzystują potencjał tkwiący w sztuce performansu, by zainteresować i zaktywizować społeczność wybranych osiedli.
W ramach projektu artyści wykonają trzy działania:
„Ruch” - Łukasz Trusewicz 
Twórca, wykorzystując popularną w Stanach Zjednoczonych i Zachodniej Europie technikę lecture performance, wygłosi serię krótkich wykładów performatywnych w tramwajach. Ich tematem będzie zasadność tworzenia i różne współczesne formy wypowiedzi artystycznej. Łukasz Trusewicz skupi się także na „szumie” miasta, na zasłyszanych, urwanych zdaniach rozmów mieszkańców, napisach i fragmentach reklam, czyli na komunikacji miasta i jego mieszkańców.
„Szybki numerek” - Monika i Hubert Wińczyk 
Poznański duet performatywny, znany jako Monster Hurricane Wihajster, zaprezentuje performans dźwiękowy w przestrzeni miejskiego tramwaju. „Szybki numerek” to bardzo krótkie, spontaniczne koncerty elektro-akustyczne pod hasłem „spięcie i rozluźnienie”. Pod kurtkami artyści ukryją małe instrumenty elektorniczne, a jeden z nich na brzuchu zamontuje Kaossilator, a na ramieniu Monotron (małe syntezatory zdolne do wytwarzania szerokiego zakresu dźwięków i ciągłych pętli muzyki). W torbie artysty znajdować się będzie przenośny głośnik na baterie, a pod kurtką drugiego artysty mikser na szelkach. Performerzy rozepną kurtki, podepną kable i zagrają krótki utwór elektroniczny, dla kilku najbliżej stojących ludzi. Po paru minutach, gdy tramwaj się zatrzyma, odepną kable i opuszczą pojazd – jak gdyby nigdy nic..
„AudioPrzeszynięcie” - Hubert Wińczyk
W tramwaju linii nr 8 i na przystankach w centrum miasta zostaną udostępnione QRkody, pozwalające przenieść się w alternatywną przestrzeń dźwiękowa gatunku ambient. Po zeskonowaniu QRkodu i odtworzeniu muzyki przez pasażera, równolegle z tym jak pojazd będzie sunąć po szynach, przesunięte zostanie środowisko audialne słuchacza. Subtelny dźwięk nie będzie mocną ingerencją, lecz tłem zmieniającym poczucie przestrzeni. W centrum stolicy Wielkopolski, w którym – jak w każdym dużym mieście – górują niekoniecznie przyjemne odgłosy samochodów, robót drogowych czy pociągów, będzie można usłyszeć ścieżki dźwiękowe oparte na odgłosach szumu wody, insektów czy ptaków. Ścieżki dźwiękowe powstaną na podstawie nagrań terenowych przeprowadzonych w takich miejscach jak Jezioro Bajkał, Mazury, Kolej Transsyberyjska, Maramuresz (góry w Rumunii). Pragniemy zaktywizować pasażerów, uatrakcyjnić ich podróż oraz urozmaicić przy użyciu dźwięku miejską przestrzeń, na którą spoglądają zza okien pojazdu.

środa, 11 marca 2015

O KAPITANIE, MÓJ KAPITANIE - opis projektu

Projekt O KAPITANIE, MÓJ KAPITANIE


Data wydarzenia: 15 kwietnia
Kuratorka: Pamela Rozemberg
Artyści zaangażowani do projektu: Wanda Wasilewska, Maciej Włodarczyk, Jan Kęszycki


Mówienie o mistrzach przez ludzi młodego pokolenia nie jest modne. Wydaje się także, iż nie ma wielu okazji do zbudowania relacji mistrz-uczeń. Bohater filmu Stowarzyszenie Umarłych Poetów to nieszablonowy, inspirujący, wyjątkowy nauczyciel, niewpisujący się w przyjęte standardy. Porzuca wszelkie akceptowane formy nauczania, normy czytania poezji, rwie książki, z którymi się nie zgadza, namawia swoich uczniów do przełamywania stereotypów, ofiarowuje im podmiotowość, pokazuje, że ich idee i słowa mogą zmienić świat: „Spektakl trwa i ty możesz dopisać swoją kwestię”. Staje się ich Kapitanem. Mistrzem.
Projekt ma stworzyć możliwość innego spotkania studentów z profesorami (Wydziału Filologii Polskiej i Klasycznej UAM) niż skonwencjonalizowana forma wykładu. Aby był rozmową właśnie o mistrzach. Z tymi, którzy dziś są naszymi nauczycielami, porozmawiamy o osobach, które ich kształtowały. Jak bardzo są do nich podobni? Ile im zawdzięczają? Czy się przeciwko nim buntowali? Czy z nimi polemizują? Czy do dziś czują się uczniami?
Poprzez nowatorską i interdyscyplinarną formułę reportażu radiowego projekt ma oddziaływać na różne zmysły. Zaangażujemy do tego zadania nie tylko dziennikarza radiowego, ale również operatora filmowego oraz osobę odpowiedzialną za ukazanie całego materiału - w formie mappingu 3d. Ta niekonwencjonalna forma w nowatorski sposób zaaranżuje przestrzeń, stwarzając ją na nowo, przez co stanie się ona uczestnikiem całego przedstawienia. Komunikujemy nie tylko pokolenia, łączymy także wiekową przestrzeń Uniwersytetu z zupełnie nowym sposobem ekspresji obrazu i dźwięku, tworząc peformatywny wymiar narracji angażującej odbiorców.
Przedstawienie historii tudzież drogi naukowej Profesorów może zainteresować nie tylko osoby już studiujące na tej uczelni, ale przede wszystkim osoby dopiero kształtujące swoją przyszłość, osoby zastanawiające się nad wyborem studiów. Projekt stwarza możliwość poznania Profesorów w sposób zupełnie inny. Nie tylko edukuje, ale zachęca w przyszłości do rozmowy, odniesienia się do usłyszanych historii. Profesorowie mogą dać nam więcej niż jesteśmy w stanie sobie wyobrazić, a jedyne czego od nas oczekują to chęci poznania i zadawania pytań. Wzięcie udziału w tym projekcie przez licealistów, nie tylko stwarza im możliwość zapoznania się z zadaniami jakie czekają na nich na uczelni, ale przede wszystkim poznania osób, które w realizacji tych zadań będą im pomagać. Mimo tego, że projekt ma charakter jednorazowy, może on w jakiś sposób zaszczepić wśród studentów chęć poznania osób, z którymi na co dzień się spotykają. Projekt jest adresowany nie tylko do uczniów poznańskich szkół, ale także wszelkich okolicznych mniejszych miejscowości, ponieważ daje im możliwość poznania uczelni, osób ją tworzących, ale także jak wygląda studiowanie na niej i jak uczelnia pozwala nam spełniać się zawodowo, dając nam możliwość organizowania takiego przedsięwzięcia jakim jest Nowa Siła Kuratorska.